Selecteer een pagina

De inspiratie om wat vloeiend neer te pennen voor een nieuwe blog was met de lockdown ook ergens diep weggestoken achter slot en grendel.
Zo wil het wel eens lopen met creativiteit, dat heb ik al vaker gevoeld, dat laat zich niet dirigeren. Het vergt vrijheid, vrij zijn, ongebonden en niet beteugeld. En toch is er “iets” of “iemand” die de energie laat stromen en optionele richtingen aanreikt , de teugels in handen heeft…. Ingenieus bedacht , die inspiratie.

Wij zijn sedert gisterenavond weer thuis , dat heet dan op ons land. Ik kan je vertellen dat ik er emotioneel onder was. Voor het eerst in 6 hele weken verliet ik samen met Johan het domein van onze Agriturismo BellaVista . Het straatje af naar beneden, nog wat bochten om en dan recht voor ons de nog steeds besneeuwd toppen ! Oh wat had ik dit uitzicht gemist, en wat koester ik het nu…

Een mix van spanning en nieuwsgierigheid … Hoe zouden de nieuw aangeplante bomen erbij staan? Zouden ze gebloeid hebben, of moeten ze er nog aan beginnen? Zouden de woekerplanten ons alweer 5 stappen voor liggen of zou het nog meevallen? En zouden ze hier in de winkel raar opkijken omdat we “uit een ander dorp” hier komen winkelen nu ineens? Is het hout geleverd voor de afrastering geleverd ? …

En dan sta je ineens op je land, stil, onder de indruk van de schoonheid, de rust, tranen vullen alweer mijn ogen (of heb ik ergens een lek ontwikkeld in tussentijd?), ontroerd en ohhh zo blij dat we terug zijn.
Nog wat uitpakken, winkelen voor een paar dagen en dan het hele stuk afgewandeld, even alles wat beweegt en leeft gaan groeten, om de dag af te sluiten op het terrasje van de tent, met een vuurtje in de vuurput en een glaasje wijn ter hand, luisterend naar de krekels (dit keer niet die van mijn tinnitus )

Vandaag is eerst de boomgaard aan de beurt. Johan kijkt met veel zorg de jonge bomen na, snoeit waar nodig en haalt wat slingerplanten uit de grotere bomen? Ik mag me helemaal geven met grasmaaien. Langleve de zelftrekkende grasmaaiers die niet vies zijn van kleine struikjes en takken.
Mijn papa zou zich hebben uitgeleefd, hier kon hij zo van genieten, achter de maaier aan, korte broek & bruine benen, ik zie hem zo weer voor me. Hij is erbij, de hele dag… Fijn papa dat je er af en toe ook zo voelbaar weer even voor mij bent, had ik je onlangs nog gezegd dat ik zoveel van je hou?
Zijn bloed stroomt door mijn aderen, onmiskenbaar …
Ik heb elk vlindertje en bijtje gezien, ik rem af voor de talloze hagedisjes ( het zijn toch schattige  schuwe wondertjes ), ik laat de paardebloemen staan voor de hommeltjes en de dikke bijen die er verzot op zijn. Verder leg ik nu en dan de maaier even stil om een verdwaalde pad weer op het juiste spoor te zetten, richting de kabbelende beek. Oh en die zeldzame wilde orchidee bleef gespaard dankzij een ruk aan de maaier om hem een andere kant op te sturen voor dat ie zelftrekkend vernietigend dat lieflijk schoon zou vermorzelen.

En dan, als je blaren op je handen draagt, je botje in je voet waar je amper 4 weken geleden een barstje in wist te forceren je attendeert dat het nu wel genoeg was, je enkel zeer doet, maar je breed grijnst, omdat grasmaaien vanaf nu gelijk staat met de geur van wilde oregano en verse munt en je je realiseert hoeveel buurtbewonertjes je tijdens het maaien hebt ontmoet, gered of begroet, je prachtige wilde bloemen hebt gespot en gered van de maaier, dan weet je het …. geluk heeft vele namen, 

maar vandaag noemde het il Santuario, 

een oord van klein geluk en groots gevoel , 

maar ook van groots geluk in kleine ontmoetingen.

Pin It on Pinterest

Share This