Selecteer een pagina

Peace, vrede
Peace of mind, Gemoedsrust
Worldpeace, Wereldvrede

2 juni, nationale feestdag hier in Italië. 

Dit jaar, als nooit voorheen is het een zeer stil en ingetogen gebeuren, velen rouwen nog om hun verliezen en zijn nog niet op hun positieven. 

Angst heeft zich genesteld in het dagelijks bestaan.
Angst, met zijn ondermijnende effecten. Ik hoop dat we er met zijn allen ook weer snel mee klaar zijn, want ook al heb je zelf geen angst, als mensen om je heen die angst wel zeer reeël ervaren, dan wordt het toch ook een beetje deel van jouw bestaan, al is het maar omdat je voor anderen het nodige respect en begrip wil opbrengen om hun niet nog dieper in de angst te drukken met dingen die je doet of zegt.
Met de nodige voorzichtigheid, zachtheid en begrip werk ik in de onderlagen aan het herstel hiervan, door gecorrigeerde informatie en vrijblijvende adviezen te bieden.

Het raakt me om de verbondenheid te zien die trauma, zoals al vaker vastgesteld, heeft naar bovengehaald. Dat zagen we met CV-19, maar ook nu weer met de recente gebeurtenissen waarbij onschuldige mensen het leven laten.
Wat zijn we als mensen sterk in tijden van nood. En hoe mooi om te zien hoe oprechte bezielde verbondenheid geboorte vindt in extreme settings van onrecht. Alsof we collectief instinctief overeind veren om onrecht aan te gaan. 

We zijn eigenlijk niets zonder onze medemensen en dat besef is nu weer sterk aanwezig. En hoe mooi ook om te ervaren hoe iedereen dat overeenkomstig zijn eigen “unieke zijn” vorm geeft, daarbij de eigen talenten investerend in het algemeen goed.

Uitwisselen in respect voor en met elkaar, samen denken over dingen, je referentiekaders delen en dan merken dat er hier of daar opschoning vereist is, of misschien een heuse uitbreiding. Jezelf in vraag durven stellen, telkens weer. Maar ook kunnen zien hoe je zelf meegenomen kan worden in dingen om dan later te ontdekken dat je je toch hebt laten misleiden en je opnieuw koers dient te bepalen. Het is allemaal menselijk en een mens zijnde , net als jij, is niets van ditalles mij vreemd. 
Wat ik hierin zo mooi vind , is dat er steeds meer mensen dit laten zien: hun misleid zijn, hun vergissing, hun afwijken van…, door misvattingen of dwaling of Eender welke andere aanleiding. Zonder geladenheid van iets fout te hebben gedaan, zonder zichzelf hiervoor te veroordelen.
Zij stellen een kwetsbaar voorbeeld waarin ze ons uitnodigen om dit ook te durven laten zien aan de wereld. Hele krachtige kwetsbaarheid als je t mij vraagt. 

En dan kom ik bij een wijsheid van Rumi , hier zo mooi in beeld gezet.

What’s in a word ?

Wel, als je t mij vraagt , heel veel, zoniet alles. ( en toch soms ook helemaal niets ) maar voor nu even dieper ingaand op alles :

Woord geven aan , is ruimte creëren om iets te laten zijn. Wat er verder mee gebeurt kan uiteenlopende vormen aannemen, maar in ieder geval mag het er zijn.
Holding space : zoals het zo mooi gevat wordt in het Engels, reflecteert hierin. Holding space impliceert dat je iets erkent, niet noodzakelijk mee instemt, maar er alvast geen oordeel over velt, het meeneemt ter overweging of gewoon om rekenschap te geven aan.

Woord ontnemen aan iets, is het ontnemen van een bestaansrecht. Dat kan je vergelijken met iets doodzwijgen wat misschien wel een stukje doodgaan in iemand kan betekenen. Dat is een gevoel wat de mondmaskers me soms gaven, dat is ook het fopspeentje van je kleintje wanneer je het als geluidsdempertje gebruikt, immers, hiermee laat je geen vrijheid tot uiten van iets toe.

En dan zie ik het beeld voor me van indigenous people die groepsgesprekken voeren met het gebruik van een praatstok. Enkel degene die de stok ter hand heeft spreekt, ieder ander hoort, luistert en schouwt wat er gedeeld wordt. Zo krijgen boodschappen de “space” om ongestoord hun weg te vinden en tevens neemt men de woorden beter op ter beraadslaging en overweging. Wat zou het herintroduceren van een praatstok een krachtige invloed hebben op onze communcatievorm. Wat een droom…

En nog steeds droom ik:
van worldpeace.
Once a dreamer always a dreamer… 

Het klonk, klinkt en resoneert nog steeds ! En dan die andere droom, ons allen wel bekend.

“ I have a Dream “ Martin Luther King , ontvanger van de Nobelprijs voor vrede in 1964. Hierna een kort fragment uit zijn speech van 28 augustus 1963, geschreven voor het Amerikaanse volk, maar zo toepasbaar op de bevolking van ons allen thuis, de aarde.

“ I say to you today, my friends, though, even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream. I have a dream that one day this Nation will rise up, live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal.”


Een diepe buiging voor ieder van jullie, voor alles waar jullie doorheen gaan, voor het niet aflatend engagement en vertrouwen dat er een uitweg is, altijd!

Hartegroet

Karin & Johan 

Link naar de volledige speech :

https://kinginstitute.stanford.edu/king-papers/documents/i-have-dream-address-delivered-march-washington-jobs-and-freedom

Pin It on Pinterest

Share This