Selecteer een pagina

The Dissolving Light

Er was die prachtige dag in Februari dat ik jarig mocht zijn, dat ik niets vermoedend mocht genieten van de mensen om me heen, de prachtige natuur en de bergen waar ik zo graag heen trek om de stilte helemaal te horen en ervaren in mijn zijn.

De dag ook dat hier in Italië alles begon te veranderen. Italië als één van de eerste, maar met rotsvaste zekerheid NIET de laatste! Zo blijkt nu ook.

Corona was begonnen aan zijn “Tour” door Europa met het prachtige Italië bovenaan zijn lijstje, voor de rest van Europa de uitgelezen kans om vooral niet met zichzelf bezig te zijn en de pijlen te richten op de zondebok, zichzelf op de borst slaand en verheerlijkend dat het hen niet overkwam. 🤔 Hmmm iets met struisvogels enzo…
Als de vlooien in de vacht komen is er tijd zat om gaan na te denken, toch?
Ik ben dan wel geen Italiaanse, maar het mag gezegd, ze hebben accuraat ingegrepen om ons allen te beschermen! Respect en ja ook trots !! Als regering moet je de moed hebben om tijdig in te grijpen.

Maar goed, ik wil eigenlijk niet wederom en opnieuw in het slecht-nieuws-scenario instappen, nu niet en ook niet meer in de komende dagen en weken. Waarom niet? Niet omdat ik dit niet durf aan te kijken, nee, maar er is al een overload aan negativiteit en angst. Ik kies ervoor omdat ik ook hele mooie dingen zie ontstaan uit deze crisis. Ook omdat ik hierin een prachtige gelegenheid voel sprankelen om komaf te maken met een aantal vooringenomenheden en vooroordelen die nog geworteld liggen in angst en onwil en die nu noodgedwongen aan revisie toe zijn.

De opgelegde bewegingsbeperking bindt ons allen aan huis en eigen tuin. Ikzelf, en naar ik vermoed vele medemensen, waren aanvankelijk goed geschrokken. Immers, het is zo één van die situaties waarvan je altijd denkt dat het jou niet zal overkomen… Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ook ik een klein duwtje in de rug nodig had. Dat kwam er, na een eerdere post op fb waarin ik de hele situatie een beetje luchtig wilde brengen. Met dank aan Ann-Sofie Simons 🙏🏼. De knop was om !
Ik denk dat het niet zozeer onwetendheid of onwillendheid is, maar een gevoel van opstandigheid, verzet. Dit heeft heel even nodig om in te zinken. Gelukkig werkt het ook zo voor de meesten onder ons en zien we snel in dat we onze verantwoordelijkheid dienen op te nemen om onze medemensen te beschermen.

TOT MIJN GROTE VREUGDE, kwam Corona niet zonder nevenwerkingen !

Het verplichte isolement betekent ook dat je meer op jezelf wordt teruggeworpen. Immers, er ontstaat een nieuw vacuüm dat je anders niet had gerealiseerd en waarover jij nu zelf kan bepalen hoe je dit gaat invullen… misschien is dat het bijwerken van achterstand, lezen, schrijven, studeren, of gewoon even pas op de plaats en bewust stilstaan bj de rust die in alle zachtheid als een soort bubbel om ons heen kwam te liggen.
Een cadeau dat ikzelf vanharte omarm! Het heeft ertoe geleid dat er ruimte kwam voor nieuwe inzichten, Dat ik dingen in andere verhoudingen ben gaan zien, dat ik terdege Mocht doorvoelen hoeveel ik hou van …
Een nevenwerking op die nevenwerking is dat angst me vreemd is, dat ik vol vertrouwen kan zijn, dat ik dit kan plaatsen in een groter beeld. Volle overgave, kunnen loslaten van de ego-dingetjes en in vertrouwen meegaan op de flow van dat wat groter is, waar ego geen betekenis in heeft. Thuiskomen bij jezelf, niet als mens maar als Ziel.

Nog zo een zéér wenselijk nevenwerking is het groeiend samenhorigheidsgevoel. Wij zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek! Plots zie je hoe mensen die anders maar weinig geduld of begrip Voor elkaar kunnen opbrengen Nu hun zorgzame kwaliteiten ontdekken en laten zien. Het zit hem in kleine dingen, een telefoontje : “alles ok? Heb je niets nodig?”, een document vertalen zodat je bij controle een hoop miserie bespaard wordt, als er gewinkeld wordt even bij de buren informeren of je voor hen iets kan meenemen, wat extra koken en delen met de buurvrouw die het moeilijk heeft…..

Oh ja ! We komen er opnieuw achter dat geluk in de kleine dingen zit.

En dan is er het hartverwarmende besef van wie er deze strijd aan de frontlinie Aangaat ! Wie zichzelf in de risicopositie plaatst om Voor de slachtoffers Te zorgen, om de orde te handhaven, de veiligheid en naleving van de opgelegde regels te bewaken. Vergis je niet, dit is niet de meest dankbare opdracht die hen ooit werd opgelegd.
Dat burgers hun respect en dank betuigen in een applaus Flashmob vanuit hun “isoleercellen” …. dat raakte me deze week recht in het hart, mijn zorgend hart. Want ik mag dan inmiddels niet meer in de zorgsector werken, maar mijn hart gaat uit naar al deze frontliniewarriors !Ik mag hopen dat ze gespaard blijven van een besmetting , maar ook dat deze pandemie hen blijvend respect oplevert en hun beroep terug meer waardering en een betere compensatie mag krijgen Voor het risico waaraan ze blootstaan, ondanks preventieve maatregelen. Hopelijk krijgen ze betere compensatie/ recuperatie voor hun professionele maar tevens diepmenselijke zorg aan hun medemensen.

We zagen ook nog hoe alle mensen toch naar verbinding op zoek zijn , waarin ze elkaar hun steun en begrip kunnen meegeven. Creatieve manieren om te laten zien : “Hé, wij zijn ok” zoals het initiatief om de nationale vlag uit te hangen om dat ok signaal te communiceren naar de buitenwereld, zo ook aan de muzikale ontmoeting vanuit de eigen woning, samen een lied zingend, dansend op je balkonnetje, zwaaiend naarelkaar.
Ook die vlaggen overal zie ik zelf graag als een eerbetoon aan de nationale frontlinieploeg ! Amen to that!

Wat een schoonheid! Die verbinding, dat samen-één gevoel, de kriebels in de buik en de tranen in mijn ogen als je ziet hoe heel In het land Mensen weer dichter tot zichzelf en hun medemensen komen! Forza Humanity !
En wat een ver-ademing ook voor onze aarde! Eindelijk wordt zichtbaar hoeveel ruimte er nog is om zorgzamer met haar om te springen, want zij is de bron van alle leven!

De wereld is straks niet meer zoals voorheen, er dient zich een nieuwe wereld aan. Een wereld waarin Leven een kans krijgt.
Wat ik vorig jaar al voorvoelde, niet wetend onder welke gedaante het zich zou tonen, kreeg nu vorm. De Aarde heeft haar kantelpunt bereikt, het geduld is op, het transformatieproces is aangevat.
Het besef groeit langzaam, dat wij de aarde nodig hebben en niet andersom.
Zoals ik het ervaar en voel, gaat dit ten koste van levens, niet enkel mensenlevens, maar ook dieren (denk hierbij enkele weken terug, de bosbranden in Australië ). Levens die als Ziel zich engageerden voor dit proces. Levens die kozen om in deze tijd te reïncarneren , deze cruciale rol op zich te nemen , belangeloos en ten diepste van het grote geheel, helemaal los van ego, los van het fysieke aspect, van relaties en materie….

De Grote HerGeboorte… ook zij gaat niet zonder baringsweëen.
Maar alle moeders weten dat ze nodig zijn om ons bewust te maken van onze kracht en om onze liefde voor de pasgeborene tot een hogere vorm te tillen.

Graag deel ik hier een link die je mogelijk helpt om één en ander te kaderen. 🙏🏼
https://youtu.be/zAZ8GVDxWnY

Mijn diepe buiging naar ieder van jullie 💙

Pin It on Pinterest

Share This